خیلی دوست دارم یه پست جدید بنویسم ولی انگار قفل کردم . یا سرما باعث شده

افکارم یخ بزنه. شایدم اصلا اتفاق جدیدی نمی افته . در حالی که اورژانس ما هر

روزش اتفاقه.اتفاقات وحشتناک. از برادری که با چاقو زده برادر خودشو لت و پار کرده

و فرستاده پیش ما تا بچه هایی که هر روز می افتن و پدر مادرهای دست پاچه که

دوران بچگیشونو فراموش کردن اونا رو میارن بیمارستان و از ما میخوان عکس رنگی از

 سر بچه بگیریم. جالب اینجاست وقتی دانشجو بودم معنی عکس رنگیو نمیفهمیدم.

چون سی تی اسکن که مورد نظر اوناست همون سیاه و سفید و خاکستریه. مثل

ورم روده و معده  یا اصطلاحات دیگه ای که سر در نمیارم. یا نارسایی اعضا که بهش

میگن تنبلی. به هر حال تا ما زبان تخصصی اصطلاحات پزشکی ملتو یاد گرفتیم پیر

شدیم.

خووب الان داشتم کم کم گرم نوشتن میشدم ولی باید با برادرزادم برم که برای

سفالگری تو مهد کودک پیش بند بخره .

بالاخره با تمام سختیش انجام شد. البته امیدوارم انتخاب درستی باشه. خیلی 

سخت بود ولی فکر میکنم با تمام اصول و عقاید قلبیم هماهنگ باشه.ا لان هم در

حال ثبت نام آزمون دستیاری هستم. عجب درد سری داره. دعا کنید قبول شم. و یه

انتخاب رشته خوبداشته باشم. جدیدا خیلی وسواس شدم تو انتخاب کردن. احساس

 میکنم عمرم به نیمه رسیده و نصفه باقیمانده خیلی کوتاه تر و تکرار ناپذیر تر از اونه

که بخوام اشتباه کنم.

         از خدا میخوام  مثل همیشه که کمکم کرده کمکم کنه.

ایشالا کوفتم بشه این ۱۸۰ تومنی که بعد از  ۶ ماه کار بهم دادن . و باقیش تو راهه و معلوم نیست کی برسه.. کاش  بیمارستانی دولتی از مردم پول نمیگرفتن که ینا اینقدر پول دادنشونو نزنن تو سر ما.......