آخرخط

پسر خوب

setarehedoor — Thu, 30 Apr 2009 22:15:18 GMT

سلام. خیلی وقته نبودم . چون همسر محترم داشت وارد زندگیم میشد. و

یک انگشتر به دستانم اضافه شد که امیدوارم در ارتباطات حرفه ای و محیط کار موثر

باشد . چون متاسفانه همیشه دخترهای مجرد زیر ذره بین هستند. و یک پزشک به

عنوان محرم دردهای مردم وقی با بعضی ادمهای بی جنبه مواجه یشود به نظرم در

صورت متاهل بودن کمتر با دردسر مواجه میشود. حالا از ساده ترین حالت که

خواستگاری برای نوه و نتیجه و پسر همسایه پیرزن بیمار مراجع است تا...........

پس ورود ایشان را به زندگی خود تبریک و تهنیت میگوییم. و امیدواریم همیشه

همینقدر مهربان وخوش قلب وعاشق وصبور باقی بماند.

setarehedoor — Sun, 16 Nov 2008 14:04:00 GMT

خیلی دوست دارم یه پست جدید بنویسم ولی انگار قفل کردم . یا سرما باعث شده

افکارم یخ بزنه. شایدم اصلا اتفاق جدیدی نمی افته . در حالی که اورژانس ما هر

روزش اتفاقه.اتفاقات وحشتناک. از برادری که با چاقو زده برادر خودشو لت و پار کرده

و فرستاده پیش ما تا بچه هایی که هر روز می افتن و پدر مادرهای دست پاچه که

دوران بچگیشونو فراموش کردن اونا رو میارن بیمارستان و از ما میخوان عکس رنگی از

سر بچه بگیریم. جالب اینجاست وقتی دانشجو بودم معنی عکس رنگیو نمیفهمیدم.

چون سی تی اسکن که مورد نظر اوناست همون سیاه و سفید و خاکستریه. مثل

ورم روده و معده یا اصطلاحات دیگه ای که سر در نمیارم. یا نارسایی اعضا که بهش

میگن تنبلی. به هر حال تا ما زبان تخصصی اصطلاحات پزشکی ملتو یاد گرفتیم پیر

شدیم.

خووب الان داشتم کم کم گرم نوشتن میشدم ولی باید با برادرزادم برم که برای

سفالگری تو مهد کودک پیش بند بخره .

انتخاب

setarehedoor — Tue, 11 Nov 2008 12:20:17 GMT

من این هفته هم در دنیای مجازی نبودم .چون در گیر یک انتخاب مهم بودم و

بالاخره با تمام سختیش انجام شد. البته امیدوارم انتخاب درستی باشه. خیلی

سخت بود ولی فکر میکنم با تمام اصول و عقاید قلبیم هماهنگ باشه.ا لان هم در

حال ثبت نام آزمون دستیاری هستم. عجب درد سری داره. دعا کنید قبول شم. و یه

انتخاب رشته خوبداشته باشم. جدیدا خیلی وسواس شدم تو انتخاب کردن. احساس

میکنم عمرم به نیمه رسیده و نصفه باقیمانده خیلی کوتاه تر و تکرار ناپذیر تر از اونه

که بخوام اشتباه کنم.

از خدا میخوام مثل همیشه که کمکم کرده کمکم کنه.

من برگشتم

setarehedoor — Tue, 04 Nov 2008 14:36:46 GMT

سلام دوباره برگشنم. ولی کلی درس دارم هنوز برای امتحان اماده نیستم.یلی ناجوره. کشیکم که میدم . بعضی وقتی بعضی ادما که میان پیش ما محترم و مودب هستن .اگه اونا نبودن فکر میکردم همه ملت خل شدن. آخه هر کس میاد بیمارستان دعوا داره.این مردم فرق اورژانس و مطب و نمی فهمن . فرق مریض تحت نظر بودن و احیا شدنم نمیفهمن . فکر میکنند که هر مریضی که میاد تو بیمارستان باید یک پزشک و ۳ ۴ تا پرستار ۲۴ ساعت دست به سینه رو سرش وایساده باشند و تهوع آور میشه وقتی که داریم به یکمریض که جانش به دقیقه ها بستگی داره میرسیم و میان غر میزن که که مریض ما ناراحته. چرا شماها کار نمیکنند. چه طور این پول حروم از گلتون پایین میره. ایشالا کوفتتون بشه.

ایشالا کوفتم بشه این ۱۸۰ تومنی که بعد از ۶ ماه کار بهم دادن . و باقیش تو راهه و معلوم نیست کی برسه.. کاش بیمارستانی دولتی از مردم پول نمیگرفتن که ینا اینقدر پول دادنشونو نزنن تو سر ما.......

کامپیوترم سوخت

setarehedoor — Thu, 16 Oct 2008 17:42:32 GMT

فقط همین . مادر بورد و پاور کامپیوترم یک ماهه سوخته و چون خواستم از گارانتی استفاده کنم هنوز صاحب کامپیوتر نشدم و حالم حسابی گرفته .و البته کمی هم درس خواندم . و راستش کمی هم قرار بود استاد دانشگاه بشم که تعداد دانشجو هام به حد نساب نرسید و کلا این ستاره الان چون بعد از یک ماه به کامپیوتر رسیده سر از پا نمی شانسد و فکر کردم . خوب اصلا فکر نکردم . فقط من کامپیوتر خودمو می خوامممممممممممم

این مردها

setarehedoor — Sat, 06 Sep 2008 08:28:18 GMT

دیروز یه خانم آوردن بیمارستان که شوهرش با لگد زده بود تو شکمش.به چه جرمی؟؟ اینکه خانم ۲ سال پیش سرطان گرفته بود و بعد اقای شوهر به بهانه گرفتن معافی پسرشان او را طلاق داده بوده ولی کماکان با هم زندگی میکرددند. بعد رفته بود تجدید فراش نموده بود.و حالا از خانم شاکی بود که چرا این مطلب پیش پا افتاده را به برادرش گفته و باعث آبروریزی شده ؟ خوب البته آبروداری ایشان به زدن ضربه با لگد به شکمی که در اثر وجود تومور به ان بزرگی کاملا بر امده و دردناک بود نمیشد و آثار مهر و محبتشان بر سایر قسمتهای بدن کاملا نمایان بود. ولی خوب شکایت اصلی دردشکم بود که به علت خونریزی داخلی هر لحظه دردناکتر و بر آمده میشد. و به علت مشکلات زمینه ای چاره ای به جز انتظار نداشتیم. خوب بعد از این ماجرا من و خانمهای پرستار کلی آقایان را مورد لطف قرار دادیم. و یک کنفراس کامل در مورد این جنس در اورژانس بر گذار کردیم. البته در این مورد کاملا دقت میکردیم که اگر یکی از اقایان همکار در حال عبور از ان حوالی بود یک (بانسبت) به اول جملات اضافه کنیم. چون هفته پیش خاطرشان از دست یکی از خانم دکترها خیلی مکدر شده بود که گفته بودند: این مردها همه بی عرضه هستند. و یک بلا نسبت نا قابل اول جمله اضافه نکرده بودند. خوب البته بحث ما بیشتر در این مورد بودکه این مردها عجب موجدات بی وفایی هستندو و دو چیز برای حیاتشان ضروریست یکی اکسیژن ودیگری...... و باید همه اشان را دار زدو از این حرفها . البته نکته جالب دو تا ز آقایان دکتر بودند . که البته خیلیاز این موضوع متاثر بشده بودند. آقای دکتر اولی میگفتند که اگر این موضوع در منزلشان مطرح شود خانم دکتر حتما تقاص این خانم را از ایشان خخواهد گرفت ولی اقای دکتر دوم اظهار میکردندکه در صورت بمطرح شدن این موضوع در منزلشان کلی مورد لطف و محبت قرار میگیند و خانم قدر ایشان را بیشتر میداند.

البته همین موضوع امروز مرد ستیزانه من را بیدار نکرد. موضوع بعدی خانمی که در اثر اصابت گلوله به شکم مراجعه کرده بود وخوب همه کارها به خوبی پیش رفت و من هم سریع به خانم دکتر جراح اطلاع دادم و ایشان هم گفتند بیمار را به اتاق عمل بفرستیم و کلا همه کارها به خوبی پیش میرفت که سر وکله یکی از اقاقیان پرسنل اتاق عمل پیدا شد که می گفت بیمار از اشنایان ایشان بوده. وقبل از هرچیزی پرسید: انکال کیه؟ و بعد از اینکه فهمید خانم دکتر آنکاله شروع کرد به غرئ لند که نخیر من می خوام مریضم راآقای دکتر عمل کنه. چرا به خانم دکتر زنگ زدید؟ بعد هم خودش موبایل اقای دکتر را گرفت و موضوع را بع ایشان گفت. البته ایشان هم با من تماس گرفتند ومن هم گفتم که قبلا به خانم دکتر اطلاع داده ام ولی ایشان در اقدامی سریع خود را به بیمارستان رساندند که به نظر من و خیلی ناظران کاملا تئهین امیز بود. یعنی جناب دکتر کاملا به همکارشان توهین کردند و بر نا کار آمدی ایشان برای انجام جراحی ساده صحه گذاشتند و.......... البته خوشبختانه با توجه به روحیه خاص خانمهای جراح که به نظر من کاملا قابل افتخار و پسندیده ونیکو برازنده بود. ایشان هم این توهین را بیجواب نگذاشتند و طی اقدامی آقای دکتر را که ریس بیمارستان نیز هستند از اتاق عمل بیرون کردند و موجبات شادی و انبساط خاطر من و سایر خانمهای طرفدار حقوق بانوان فراهم شد. البته جراحی هم باموفقیت انجام شد و بیمار را چند ساعت بعد سالم سر حال در بخش ویزیت کردم.

ولی امان از دست این مردها .

فضایی ها

setarehedoor — Fri, 29 Aug 2008 10:11:18 GMT

تصور کنید با یک تلسکوپ قوی در حال تماشا کردن یکی از سیارات دیگر هستید. موجود زنده بزرگی را می بینید. که با آرامش و وقار مشغول غذا خوردن است. در این هنگام چند موجود کوچکتر سوار بر وسیله ای پر سر و صدا سر میرسند و موجود بزرگ همینطور به ارامی غذا میخورد. فضایی های ریزه میزه پیش فضایی بزرگ میروند و شلوغ بازی در می آورند و مدام با ژست های مختلف عکس میگیرند . بعد تصمیم میگیرند که به موجود بزرگ دست بزنند و یا به عبارتی نازش کنند! موجود بزرگ با همان آرامش قبلی سرش را بر میگرداند تا نگاهی به آنها بیاندازد. که فضایی های ریزه میزه پا به فرار میگذارند و با داد و بیداد و به علت ترس هنگام فرار روی زمین ولو میشوند . و فضایی بزرگ هم با وقار و بدون ذذرهای حرکت به غذا خوردن ادامه میدهد. خوب رفتار کدام از موجدات عاقلانه تر بود؟ یعنی شما به عنوان یک موجود از سیارهه ای دیگر فکر میکنید کدام از اینها باهوش تر بودند؟

نتیجه اخلاقی: وقتی در بیابان یک شتر دو کوهانه سفید خوشگل دیدید فکر کنید شاید موجودات فضایی با یک تلسکوپ قوی ما را زیر نظر دارند

من خیلی دکترم

setarehedoor — Sat, 16 Aug 2008 21:10:38 GMT

تو کار جدیدم تصمیم گرفته بودم بچه خوبی باشم. با ریسا درگیر نشم. سر کشیکا غر نزنم. هر وقت خواستنم راه بیافتم برم بیمارستان.... و البته در نتیجه این تصمیم این ماه اصلا درس نخواندم چون هر روز به علتی به بیمارستان رفتم. یک روز چون آقای بازیگوش بدون توجه به برنامه رفته بود مسافرت و بیمارستان بی پزشک مانده بود. روز بعدی بچه اون یکی خانم دکتر تب کرده بود و نیازمند یاری سبز من بود. روز بعدش کشیک خودم بود ولی روز بعد ترش چون من همکار خوبی بودم و اصلا غر نمیزنم.

به هر حال همینجوری هر روز بیمارستان میرفتم تا روز اخر که کشیک خودم بود و با یکی از همکارها جابجا کردم و ایشان هم بایکی دیگر جابجا کرده بودو همینجوری جابجا کرده بودند تا دوباره قسمت خودم شد . به هر حال با عصبانیت به بیمارستان رفتم و از دم در پاچه هرکس را که سر راهم میرسید گرفتم و حسابی خشمم را تخلیه کردم. و صراحتا به مدیر محترم اورژانس گفتم حاضر نیستم شب به جای آقای دکتری که همیشه دیر میرسه بیام و به من چه که عمش فوت کرده. حاضرم به برادرزاده خواندگی قبولش کنم ولی کشیک اصلا.

خوب راستش این قسمت عصبانیت خیلی خوشمزه بود. اصلا فکر نمیکردم که اینقدر بقیه حساب بکشند.

بعد از اخرین کشیک وقتی به خانه رسیدم در حال غر زدن گفتم اصلا چرا هر جا کم میارن من باید برم؟ مگه غیر از من پزشک ندارن؟ که برادر زاده جانم فرمودن: آخه تو از همه دکتر بهتری هستی. راستش اینقدر کار کردم و اینقدر با مریضها سر و کله زدم و مدام غرولند طعن وکنایه توهین تحویل گرفتم که همین تعریف نصفه نیمه از یک موجود ۱۷ کیلویی والبته فامیل کلی باعث تقویت روحیه شد. و کلی حال کردم که حداقل یک نفر در دنیا ما را تشویق کرد. هرچند که همیشه عقیده دارم که هیچوقت نباید منتظر تشکر کسی باشم و اصلا ارزش کار من جایی است که برای آرامش وجدان خودم باشد ولی خوب به هر حال ما هم ادمیم.

بخش

setarehedoor — Tue, 12 Aug 2008 02:12:49 GMT

تو اورژانس نشسته بودم که از بخش نروسرجری زنگ زدند . من هم گفتم الان میام . وقتی رسیدم پشت در کلی همراه مریضایی که اتاق عمل بودن همونجا نشسته بودند. اخه در ورودی اتاق عمل هم در همان سالن باز میشد. من هم اول چند بار به آرامی به شیشه زدم. ولی کسی جواب نداد. بعد از چند دقیق محکم تر زدم. ولی فایده نداشت. فکر کردم اگر به در بزنم صدای بلند تری ایجاد میشود. ولی بازهم جواب نداد. چند باری با دست و خودکار به در و شیشه زدم و متظر ماندم ولی معلوم نبود این نگهبان بخش و سایر همکاران کجا بودند. داشتم فکر میکردم که اینبار بهتر است با پا ضربه بزنم یا برگردم و زنگ بزنم و به انه بگویم چرا در را باز نکردند. که یکی از همکاران که در حال عبور بود من را دید و گفت: خانم دکتر اونجا که خالیه . کسی نیست. گفتم پس بخش نروسرجری؟ گفت؟ طبقه پایینه........

سریعا از نگاه متحیر همراهان فرار کردم.خوب قبلا که بخش همینجا بود. یعنی چند سال پیش همینجا بود.

سرعت

setarehedoor — Wed, 06 Aug 2008 21:18:20 GMT

از وقتی که تو را به اورژانس اوردندستاره در شهر با دنده ۴ رانندگی نمیکند. وقتی که آن مرد جوان جسم بی جان تو را روی تخت گذاشت و ستاره در جستوی علایم حیات به مردمکهایت نگاه کرد هیچ راننده ای نمیتواند او را به لجبازی وادار کند. به هر کس بخواهد راه میدهم. چون نمی خواهم مسبب بیرون زدن چشمان معصومی از حدقه باشم. هر کس جلوی من بپیچد و هر شکلکی هم که در بیاوردجسم بی جان تو را میبینم که و جای لاستیکی که روی سرت بود و مغزی که از گوشت بیرون زده بود. هرچند که با مادرو مادر بزرگ و دایی و پسر داییت در پیاده رو میرفتی که خودرو منحرف شده به میانتان آمد و از کجا معلوم شاید در این لحظات سرعت غیر مجاز کودکی دست مادرش را رها کرده باشد و .....

دیدن اجساد کشته شده در تصادف و تلاش نا موفق برای نجات مجروحان جز‌‌ء روزمرگیهایمان شده ولی جسد تو طفل معصوم با ان شلوارک کوتاه و کفشهای کرمی که یکی به پایت آویزان بود. تو موجود ۱۰ کیلویی. تو با آن لباسی که برای مهمانی رفتن پوشیده بودی. تو آن گریهای ریز ریز بابایت. توکه حتی لازم نیست بگویم خدایت بیامرزد. تو ... وآن راننده که تا دیروز یک فرد عادی بود و از آن روز قاتل کودک و پیرزن بود. یعنی فقط چند دقیقه زودتر این همه می ارزید؟